Olé! Eindelijk hebben we in Spanje een keertje lekker weer. Nog steeds is het koud, maar in het zonnetje ziet het leven er toch lekker uit. En eindelijk komen we eens toe aan de heerlijke clichés van het Spaanse binnenland. Wijn, tapas en stoere koebeesten natuurlijk. Eigenlijk geloofde ik er niet meer in. We waren inmiddels drie keer samen in Spanje geweest en het werd van kwaad tot erger.
In een grijs verleden waren we al eens in Andalusië, een vakantie die begon met een gezagvoerder die omriep dat het "in Malaga 6 graden" was, waarna het halve vliegtuig zich afvroeg of hij wellicht 16 graden bedoelde... maar helaas. Een week van kou, sneeuw, wind, ziekte en narigheid was ons deel. Al stapten we toen snel van ons idee om veel te fietsen af en gingen we op stedentrip naar oa Granada. Hartstikke mooi hoor, daar niet van. Maar niet de manier waarop we het land wilden zien. Vervolgens waren we natuurlijk in 2004 bij Rob & Annie, wat achteraf bezien een prachtig zonnige vakantie was ;-) en in 2006 half bij Rob en Annie en half in een ander huisje met de schoonfamily. Volledig verregend en versneeuwd kwamen we weer thuis. Hoe dan ook: Siem drukte nog één keer deze volstrekt zonzekere bestemming door. Met de afspraak dat als het nu weer bar weer zou zijn, we nooit meer een voet op Spaanse bodem zouden zetten...
En hoera! Het onmogelijke wordt mogelijk. Een prachtige week was ons deel. We (ere wie ere toekomt: Siep) hadden een trip gepland die in drie blokken uiteen viel. Alles rondom het Andalusische bergstadje Ronda. Eerst een paar dagen in een appartementje in een finca buiten het stadje, daarna een paar dagen in een hotel in de stad en daarna weer terug naar de finca.
Het werd de eerste vakantie waarbij Noor bewust mee zou maken dat we gingen vliegen. We waren er vooraf dus niet helemaal gerust op, maar dat bleek nergens voor nodig: ze vond het prachtig. Zo leuk zelfs, dat ze daarna eigenlijk elke dag wel een keer vroeg wanneer we nu weer gingen vliegen.
Natuurlijk duurde het op de luchthaven van Malaga weer tijden voordat we de fietskar terugkregen, maar goed, daar hadden we ons al op ingesteld. Ook de auto ophalen ging op zijn Spaans: tijden wachten, oeverloos bureaucratisch gedoe en ondertussen was Noor het zát... Maar de Nissan Note die we vervolgens in plaats van de Ford Fusion kregen, bleek een prima bakje. Ruim zat en wendbaar. In de bergen hopeloos, want totaal geen vermogen en het maken van een bocht moet in zo'n ding in drievoud, schriftelijk en wéken van te voren aangevraagd worden, maar goed. We hadden het ding ook niet gehuurd om mee in de bergen te crossen. Daar hadden we fietsen voor geregeld.
Dit werd dus voor een dikke week ons speelterrein: de regio Ronda ligt op ongeveer 40 km boven Marbella in het hoogland van Andalusie.
Ons eerste verblijf is op de oude boerderij "Los Pastores". Ooit opgezet door Nederlanders, maar enige tijd geleden verkocht aan Spaanse eigenaren. Dit leverde gedurende de periode dat we er zaten menige spraakverwarring op... Niet alleen spraken ze totaal geen woord buiten de Spaanse deur, ook het dialect dat ze bezigden bezorgde ons met ons uiterst roestige Spaans toch wat probleempjes in de communicatie. Maar goed, we waren niet gekomen om te OHen met de eigenaren van ons verblijf, we kwamen om te fietsen!
Zaterdagochtend was mijn eerste doel dus om direct de fietsen op te halen bij Cycleronda. Een prima tent, want gerund door een Nederlander. (Vermijd Spaanse fietsenverhuur. Levensgevaarlijk.) Ik kocht er een stel goede kaarten en had een uitgebreid gesprek met de eigenaar over onze fietsmogelijkheden. We wilden rustig beginnen, dus planden we nog geen ingewikkelde rit door de achterlanden. We besloten om een ritje te maken naar Atajate, zo'n 15 kilometer zuidelijker. (Klik op alle volgende kaartjes voor vergrotingen!)
Overigens zeker geen zweetloos ritje. De route voert heen en weer over de Encinas Borrachas, een "pas" van rond de 1000 meter. Gegeven het feit dat het dalletje voor Los Pastores op ca 700 m ligt en Atajate ook, hadden we toch zo'n 600 meter te klimmen. En Noor weegt inmiddels ongeveer 13 kilo, haar tas 5, de kar is 12,5... en we hebben altijd een kleed van anderhalve kilo bij ons... en dan is er natuurlijk nog de fleecedeken die onze kleine turf over zich heen krijgt, en wat speeltjes.... al met al heb ik dus zo'n 35 kilo aan mijn kont hangen. In elk geval genoeg om het luie lichaam eens goed aan het werk te zetten.
De volgende dag dachten we wel even op basis van de mooie gedetailleerde kaart (Parque Natural de Sierra de Grazalema, 1:40.000; echt een prima kaart...) wat off-road doorsteekjes te kunnen maken. Maar helaas: ook in dit gebied worden gronden in rap tempo door dikke duitsers, oostenrijkers, engelsen (heel veel engelsen) en hollanders opgekocht. Elk wegje dat er op de kaart veelbelovend uitziet, eindigt met een hek en een ergerlijk bordje "privada de la casa". Vaak nog honder erachter ook, trouwens. Maar mensen zie je er zelden. Het feit dat het regelmatig paden betreft die al eeuwen oud zijn, zal de gemiddelde landeigenaar worst wezen.
Erg vervelend, want als je op de kaart (of zoals hieronder, op Google Earth) kijkt, dan zie je talloze mooie onverharde paadjes lopen. Maar je mag er dus niet op! Ook hier zou het right of way ingevoerd moeten worden.
Maandag verkassen we voor het eerst. Naar hotel Enfrente Arte, aan de rand van Ronda. We krijgen een prachtige en vooral ruime kamer met dikke middeleeuwse muren, een lekker houtkacheltje en ouderwetse balkenplafonds. Noor doopt de hele boel tot haar Ridderkamer en de vakantie kan voor haar niet meer stuk. Gegeven de eerdere ervaringen met de kaart besluiten we op dinsdagochtend een route van Cycloronda te pakken.
We pakken een route op die we in verschillende varianten zouden kunnen inkorten, maar uiteindelijk doen we dat niet en rijden ca 50km door het achterland van Ronda. Een mooie en redelijk gemakkelijke tocht, waarbij we tot groot plezier van Noor grote koeien, schapen en zwijntjes zien en tot ons eigen plezier hoofdzakelijk over hele rustige paden en weggetjes rijden.
Woensdag gaat de boeken in als dipdag. Ik kom er tot mijn ongenoegen achter dat het Spaanse ritme niet echt geschikt is om stevig te fietsen. Op maandag had ik volgens mijn hartslagmeter toch zo'n 4500 calorien verbrand en die moesten natuurlijk bijgegeten worden. In Ronda kun je pas vanaf 9 uur 's avonds een beetje aan tafel, dus wij stilden onze honger met chips, stokbrood en een berg tapas. Dat vindt het lichaam dus geen goed idee en ik lag vervolgens de hele dinsdag tussen de klamme lappen... Noor en Siem maakten er het beste van en gingen Ronda bekijken. Overigens geen straf. Het is echt een prachtig stadje.
Donderdag waren de ambities weer terug. Eerst denderden we via de A376 Ronda uit en 300 meter naar beneden, om onderin de vallei af te slaan en de heuvels noordelijk van Ronda te beklimmen. Vervolgens kozen we een onverhard pad richting Setenil de las Bodegas. Daar lunchten we.
In ruraal Spanje levert binnenkomen in een eetgelegenheid altijd associaties spaghetti westerns op. Je komt een wat donker lokaaltje in. Daar meurt het en is het rokerig. Als je de ruimte binnenkomt, kijkt een groepje mannen, nooit een enkele vrouw, traag om en blijft al dan niet geringschattend staren naar de binnengetreden vreemdelingen. Als je geluk hebt, kun je buiten eten, of zoals in ons geval vandaag in een aparte lichte eetruimte. Maar erg gastvrij komt het nooit over, al was het eten voor de verandering prima.
Vanuit Setenil rijden we via de doorgaande weg richting Ronda. Bovengekomen op de heuvelrug die we eerder overgestoken waren, gaan we rechtsaf om weer op een van de onverharde routes van Cycloronda uit te komen. Uiteindelijk een dus weer een prachtige fietsdag, waarin we voor de verandering niet veel foto's maar vooral veel filmpjes maakten (we moeten de balans wat dat betreft nog een beetje zien te vinden).
Vrijdag de 14e bleven we weer volledig op het asfalt. We hadden de aanrader gekregen de pasweg naar El Burgo te rijden en de laatste volle dag in Ronda leek ons daar het meest geschikt voor. Hoewel de rit niet te vergelijken is met passen die we in de Alpen gefietst hebben, toch een beste klim.Ronda ligt op ca 800 meter. De pas is op 1200 meter en El Burgo ligt op ongeveer 550 meter. Verder zit er nog een zadeldakje in het hoogteprofiel. Al met al ruim 1200 hoogtemeters. Best een prima ritje voor een middag fietsen dus.
Inderdaad. Het viel niks tegen ;-) Onderweg naar de pas zagen we een grote groep gieren. Daarna was vooral de klim vanuit El Burgo terug omhoog naar de pas mooi om te fietsen. Een heel stuk tussen de 8 en 10% met lekker koel weer. Prachtig om in een flink tempo tegenop te fietsen. Dat moest trouwens ook wel, want geheel naar onze eigen traditie waren we te laat van huis gegaan en te lang in El Burgo blijven hangen. We liepen dus het risico pas met donker terug te zijn en daar hadden we natuurlijk geen zin in.
Op zaterdag verkasten we terug naar Los Pastores. Natuurlijk moesten we nog zo veel mogelijk van de dag maken. We gingen dus eerst shoppen en koffie drinken en (tot groot plezier van Noor) nog een tijdje naar een speeltuintje waar we al eerder waren geweest. Daarna maakten we nog een korte rit vanuit Ronda naar beneden, vooral om de brug die over een diepe kloof het 'nieuwe' deel van Ronda met het oude verbindt, eens goed te kunnen bekijken. Het ene moment stonden we dus nog op de brug om twintig minuten later 250 meter lager te staan en er tegenop te turen.
Zondag zou onze laatste fietsdag worden. Op maandag moesten we de fietsen terug brengen en we hadden al bedacht om dan nog een dagje in Ronda door te brengen. We hadden dus ambitieuze plannen om vanuit Los Pastores naar het zuiden te rijden en dan met een stevige tocht door de bergen naar de weg tussen Marbella en Ronda te rijden om via die weg een grote driehoek te fietsen. Mooi plan, maar we kwamen er wel snel achter dat we dan iets eerder van huis hadden moeten gaan. We rijden dus omhoog tot aan het punt dat we met een stevige afdaling de eerste bergrug over moeten gaan en beraden ons... en keren terug. Het is mooi geweest. Bovendien achteraf bezien maar goed ook. De weg tussen Marbella en Ronda is behoorlijk druk. Om daar vermoeid en bij invallende schemering met een klein kind in een fietskar rond te peddelen is achteraf bezien ook geen geweldig plan.
Tot grote vreugde van Noor kwamen we op de terugweg vlak voor de deur van Los Pastores een geitenkudde tegen. Geen angst voor honden, geen angst voor geiten. Noor is een behoorlijke dierenliefhebber ;-)
Maandag brachten we eerst de fietsen terug en maakten daarna nog een rondje door Ronda. Op dinsdag was de pret weer bijna over. In alle vroegte reden we naar Malaga, waar het wegbrengen van de auto gelukkig een stuk soepeler verliep dan het ophalen. De vlucht naar huis was vor Noor weer een groot feest en het feit dat ze op Schiphol vanaf de D-pier tot aan de bagage-afhaal luidkees Berend Botje aan het zingen was maakte dat voor alle andere passagiers vast ook.
(Let op: er zit een grote kaart achter!)
Gerelateerde berichten