Het is vandaag 13 oktober. 3 maanden geleden verhuisden we naar ons nieuwe huis. In de twee weken ervoor hadden we al wat stof doen opwaaien met enige sloopwerkzaamheden en zware constructieklussen. In de vier weken er na werd er keihard gewerkt om voor de bouwvak klaar te zijn met de belangrijkste klussen. Na de bouwvak is de kachel geplaatst, zijn glazen deuren gezet en zijn de laatste details aan de keuken op orde gebracht. We zijn nog nét niet helemaal van de "mannetjes" af: er zijn nog meer losse eindjes en er moet nog een radiator geleverd worden. Maar alles bij elkaar durven wij wel te zeggen dat de eerste fase van onze verbouwing, functioneel getiteld "grote klussen met hulp van buiten" met succes verlopen is!
Hoe het allemaal verlopen is, vind je in dit verslag en in het onderstaande fotoboek terug. Een hele berg ineens en daarom onderverdeeld in de hoofdstukjes "Voorbereiding", "De Helpers", "Afscheid van de Mooierstraat" en "Van dag tot dag". Veel leesplezier. Helaas weinig gelegenheid voor leedvermaak, want zoals gezegd: het is goed verlopen!
Nadat we in november 2007 (dan eindelijk) het koopcontract getekend hadden, wilden we snel aan de slag met de voorbereidingen voor de verbouwing en de verhuizing. We wisten al dat er constructief het één en ander moest gebeuren omdat we al bedacht hadden muren weg te halen, maar de exacte veranderingen hadden we natuurlijk nog niet in ons hoofd. We begonnen dus maar met het overzetten van de bouwtekeningen naar visio. Zodat we een beetje konden spelen met wat vormen voor de keuken, de werkkamer en de verdere inrichting.
Hoe dan ook: uiteindelijk kwamen we wel tot de conclusie dat we een stukje extra advies goed konden gebruiken. We gingen dus op zoek naar een architect die onze gedachten over "strak, modern, praktisch, maar wel warm" kon omzetten in een plan. We kwamen uit bij Martin Groenesteijn (www.groenesteijn.nl) en met hem ontspon zich een prachtige discussie over zones in het huis, de werking en het karakter van een object (in ons geval de entree, die als kubus in de ruimte gezien kan worden) en het gebruik van vlakverdelingen. Grappig is dat we met zijn uiteindelijke tekeningen (zie in het album bij voorbereiding) niet veel gedaan hebben, want uiteindelijk bleven we heel dicht bij de eerste gedachten. Met zijn opmerkingen en wijze lessen echter des te meer. In zijn kantoor ontstonden de eerste gedachten over het betimmeren en zodanig afwerken van de entree.
Natuurlijk waren we er op dat moment nog lang niet. Terwijl we op zoek gingen naar een aannemer, ging het konstructiebureau aan de slag om de verschillende varianten van constructieve verstevigingen door te rekenen. Tot onze verbazing was het resultaat van al dat gereken een variant die nog zwaarder bleek dan de zwaarste variant die onze architect voorgesteld had... Dit heeft later nog voor veel discussie gezorgd!
In de tussentijd liepen we keukenshowroom in en keukenshowroom uit... Hier en daar pikten we een aardig idee op, maar het basisgevoel was toch heel duidelijk dat we er op deze manier niet gingen komen. "Voor die betimmering en die kasten in uw werkkamer regelen we wel een timmermannetje. Nee, dat komt helemaal goed meneer!" zei de verkoper van Siematic in Hilversum. De rode vlekken van de jeuk die dat me opgeleverd heeft, zijn pas na maanden weggetrokken...
Hoe dan ook: uiteindelijk kwamen we (niet geheel verrassend) bij MB Interieurs terecht. Niet omdat ze er zo lekker Twents praten en ook niet omdat er een hele dikke link met hele goede vrienden is, maar vooral omdat er de sfeer van een stel echte perfectionisten hangt, waren we het er al snel over eens dat we de goede interieurbouwer gevonden hadden. Paul, de "inwonende interieurarchitect" van MB, ging enthousiast aan de slag met onze eerste tekeningen. Al snel werd er geschoven, geordend en zeer gedetailleerd gesproken over de inrichting van keuken én de verdere betimmering. Het hing er niet zo maar bij, maar was ineens onderdeel van een totaalplaatje geworden.
En zo kwam het dat mijn visio gepriegel aan de kant ging en vervangen werd door échte bouwtekeningen....! Het begon, zo'n week of drie, vier voor het begin van de verbouwing, toch nog ergens op te lijken. Maar eigenlijk blijft het denkwerk natuurlijk steeds van belang.
Nog tijdens het verbouwen werd het hele plan voor de elektra herzien. Omdat er toch al veel met de elektra moest gebeuren, besloten we de hele benedenverdieping maar van verse stopcontacten te voorzien. Dit maal wel met randaarde, want dat was nog niet het geval. Verder kwamen we er pas na het verwijderen van de keuken achter dat een buitenmuur flink scheef blijkt te staan. Herziening van het keukenplan bleek dus even nodig... Zo blijven we bezig en zullen we nog wel meer zaken tegen gaan komen.
Hieronder staan, niet in alfabetische, noch chronologische volgorde en ook niet in volgorde van opkomst, gewicht of afkomst, om nog maar te zwijgen van volgorde van inzet, de mensen die geheel belangeloos een bijdrage aan de verbouwing hebben geleverd. Bij deze: Dank! Veel dank! Maar eerst moeten natuurlijk nog die mensen genoemd die helemaal niet op de gevoelige plaat zijn vastgelegd, terwijl ze zich wel degelijk voor ons in het zweet hebben gewerkt! Bijvoorbeeld Ans, Dennis en Hanneke. Er is geen enkel excuus waarom jullie niet vereeuwigd zijn! Het is een schande en ik zal de hoffotograaf van ons kasteel laten kastijden.
Rinco - "dansschoenen" - de Jong, had voor de verandering inderdaad zijn dansschoenen aan, maar kwam tot de conclusie dat zo'n pneumatische breekhamer niet echt tot dansbaar geluid leidt. Heeft naar verluidt wekenlang spierpijn gehad. (Maar die muren waren we dus mooi kwijt!
Rick - "mijn afkortzaag is fijner" - Brinkman; uiterst getalenteerd scheepstekenaar en dol op werken met eerlijke materialen. Was niet te beroerd om bij ons aan de slag te gaan met egaline en laminaat. Is inderdaad een echte klusser: neemt per definitie zijn eigen gereedschap mee. Kreeg zijn ranzige beitel trouwens vlijmscherp terug en had daar niet op gerekend.
Anne Marie - "Ja jeetjemina hee!" - Brinkman; kan niet stilzitten en dat kwam lekker uit. Koningin van het fijnere schilderwerk. Kwam daar helaas niet aan toe doordat de kozijntjes dermate meukig waren dat ze heel, heel erg goed schoongemaakt moesten worden.
Jan - "Oh, ik kwam alleen maar even langs om te poepen!" - Wittebol. Is natuurlijk vooral sterk in het creëren van permanente chaos, verwarring en andere ellende die je tijdens een verhuizing en verbouwing niet kunt gebruiken. Toonde zich tussen al deze primaire activiteiten toch ook een waardig helper door de keuken te slopen, vloeren uit te hakken, kozijntjes te schilderen en door dozijnen andere kleine en grote karweitjes te doen. Probeerde verder om met een aanhanger van zo'n 1000 kg brutogewicht een V70 T5 er uit te trekken (zie verder...) en maakte zich bijna onsterfelijk door een diesel vijf keer op één dag af te laten slaan (idem). Was verder natuurlijk ook goed voor permanent commentaar. Vooral het "Fries, ik weet het niet hoor... Zou je dat nu wel doen?" zal op familiefeestjes nog vaak geroepen worden, vrees ik.
Jelmer - "Ha! Mogen we dan nu aan het bier!?" - Wittebol. Onvermoeibaar en bikkel van het eerste uur. Heeft voor zo'n klein manneke een verbazend groot hart en voor een man met zo weinig lichaamsbeweging een bizar goede conditie. Altijd optimistisch en daarmee een prettige tegenhanger van zijn eigen vader. Maakt overigens minstens evenveel herrie en heeft ook evenveel commentaar. Is verder niet te beroerd om tussen zwaar zweterige klussen door zich nog even te verstaan met nicht Noor. Dat wordt gewaardeerd natuurlijk.
Sandra - "Doe mij maar een ronde kwast" - Wittebol. Alsof ze in de afgelopen jaren niet al kilometers kozijntjes heeft moeten schilderen, kwam ze bij ons ook nog even lekker doorkwasten.
Noor - "Pappa ik ga jou helpen met vegen!" - Wittebol. Nooit te beroerd om even uit te leggen hoe het allemaal moet. Eigenlijk de grote leider van deze verbouwing, maar natuurlijk veel te bescheiden om die eer op te eisen. Werd op een gegeven moment wel moe van wéér nieuwe mannetjes (met busjes) op de stoep, maar sloeg zich overal toch lachend doorheen.
Niels, Joost, Paola en Elise waren er natuurlijk onder andere voor de broodnodige afleiding van Noor, maar waren ook niet te beroerd om hier en daar een handje te helpen. Vooral Elise zette regelmatig haar beste beentje voor.
21 mei: uur U begint te naderen. Op 2 juni krijgen we de sleutel van het nieuwe huis. Ik heb me voorgenomen om te zorgen dat ik alles wat ingepakt kán worden, ook ingepakt ís zodra ik met verbouwen begin. Dat blijkt een tamelijk ambiteuze uitspraak. Ons appartement aan de Mooierstraat barst bijna letterlijk uit zijn voegen van alle dozen. Kasten gaan leeg, dozen vullen zich en wij krijgen steeds meer moeite om onze kont te keren...
1 juni. Morgen krijgen we de sleutel! We bestuderen nog één maal de detailtekeningen. We zijn er klaar voor!
2 juni. We krijgen de sleutel en natuurlijk moet daar op gedronken worden. Maar de voorspelling van velen "Je doet op zo'n dag helemaal niets..." wordt gelogenstraft. Direct maar eens een vuistje gepakt om die foeilelijke open haard er uit te hengsten! Ook wordt een eerste strook van het laminaat er uit getrokken. Dat gaat gelukkig lekker!
3 juni. Ik hanteer het principe dat elke dag geveegd moet worden. Het blijft er dus best heel opgeruimd uit zien. In de middag worden de stempels naast te slopen muren geplaatst. We kunnen nu echt lekker stevig aan de slag. Eigenlijk is het vloertje van de open haard nog de grootste lastpost. Het blijkt een gewapend betonnen plaat te zijn en het kost aardig wat zweet om dat ding er uit te krijgen.
4 juni. We gaan als een speer. Met een lange sloophamer kunnen we er niet lekker bij, maar met een goed eind hout en een pneumatische boorhamer wil het ook wel lukken. We verwijderen de muren tussen de studeerhoek en de woonkamer en tussen de keuken en de woonkamer. De bergen puin op onze oprit beginnen aanzienlijke vormen aan te nemen... Maar het resultaat is er naar! Overal komt ineens licht binnen. De ruimte ziet er na het verwijderen van de muren totaal anders uit. Helemaal zeker zijn we nog niet, maar we hebben het gevoel dat we de juiste beslissing genomen hebben.
Op 5 juni hakken we de ruimte voor het plaatsen van de kachelpijp uit.
Op 6 juni worden de eerste onderdelen van de stalen steunconstructie geplaatst. De mannen lachen er wel om: de constructie is berekend op een maximale last die 4x zo groot is als het onderdeel van het huis dat er op rust. De conclusie is snel getrokken: als de bom valt gaan we onder onze stalen lateien zitten. Ook komen we er al doende achter dat de vloerplaten van onze eerste verdieping er feitelijk als een harmonica bij blijken te liggen. Door het opdrukken van de latei tussen studeerhoek en woonkamer komt de vloerplaat ter plekke 3mm omhoog. En dat ziet Siep die net een muurtje heeft staan schilderen, maar al te goed!
Het weekend van 7 en 8 juni wordt met grote inzet gewerkt aan de vloeren, kozijnen en muren van de eerste verdieping. Uiteindelijk is het laminaat op maandag de 9e klaar. Lekker doorgewerkt dus. We weten nu zeker dat we op de 13e rustig kunnen verhuizen: de bovenverdieping is bewoonbaar.
Vanaf 10 juni tot 23 juni was het een komen en gaan van constructiewerkers, lassers, loodgieters, sleuvenzagers, spackspuiters, de electricien, de stukadoors, de schilders en natuurlijk de uitvoerder. En dan vergeet ik er vast nog een paar... Maar één ding staat vast. In moordend tempo wordt de benedenverdieping van totaal gestript casco omgetoverd in iets wat er al weer bewoonbaar, strak en mooi uit gaat zien.
Het was op dat moment duidelijk dat ik de grootste misrekening in het project had gemaakt met de hoeveelheid sloopafval. Vantevoren had ik er eerlijk gezegd niet al te veel over nagedacht. Twee muurtjes, een open haard, een vloer en een keuken slopen... Hoe veel meuk kan dat nu opleveren? A F*CKING LOT! Jeemigdepeemig wat een hoop zooi. Uiteindelijk lag er een berg van dik 2 kuub achter het huis met de resten van de vloer, de keuken en andere losse zooi en verder nog twee bergen van ongeveer 3 kuub puin vóór het huis. De simpele oplossing zou natuurlijk zijn geweest om voor het begin van de verbouwing een container te regelen, maar ons ben zuuunig he... Dus dat had ik niet gedaan. Om nu op de blaren te zitten. Letterlijk. We hadden alles al één keer door de handen laten gaan en het vooruitzicht om het nog eens twee keer door de handen te lagen gaan was niet aanlokkelijk. Daarom ging ik naarstig op zoek naar alternatieven. Uiteindelijk had ik er de overtuigingskracht van broer Jelmer voor nodig ("ach man, we maken ons één zaterdag kwaad en dan is die zooi weg...!") om te besluiten dat er niets anders op zat dan gewoon verder te gaan zoals we van tevoren al bedacht hadden.
Op 21 juni verzamelden we onze moed, huurden een dubbelassige dikke aanhanger en hingen deze achter onze dikke diesel. Zelf mocht ik er niet mee rijden, maar vader Jan, die nu éénmaal van de generatie is die het E bewijs er gratis bij kreeg, wilde graag helpen en speelde dus voor chauffeur. Dit ontsloeg hem ook van de plicht om mee te scheppen, met als resultaat dat we met 6 keer heen en weer rijden naar de stort ca 5,5 ton zooi vervoerden en dat Jelmer en ik dus elk 5,5 ton puin door de handen heeft laten gaan op een enkel dagje. Geen idee wat de arbo daarover te zeggen heeft, maar broerlief en ik hebben het wel een paar dagen gevoeld. Kortom: het feit dat we zondag niet ál te veel hebben gedaan, had niet zo heel veel met de lekkere prestaties van het Nederlands elftal te maken.
week 30... wat laatste acties zodat we in onze eigen slaapkamer kunnen gaan snurken en beneden jagen de schilders er in één dag doorheen. Muren en plafond. Samen ca 150 vierkante meter. Ongelofelijk. Ze komen de volgende dag terug om te controleren of het goed is, smeren nog een laagje op het plafond in de keuken en zijn klaar. Dat doe ik ze nooit na.
Op de 25e wordt het aanrecht ingemeten. Iinmiddels hebben we geleerd dat één van de buitenmuren maar liefst 5 cm blijkt weg te lopen, dus moet er een mal gemaakt worden. (Die uiteindelijk zó strak blijkt te zijn dat het blad nog niet goed past, maar dat werd gelukkig opgelost) Vervolgens kwam op 1 juli de bus van MB het pad op rijden... Nu moesten de steentjes op hun plek gaan vallen. Natuurlijk leverde het nog twee weken zweet op (met tussendoor de grootste stressklus van allemaal: het leggen van de bamboevloer met 2 componenten PU lijm...) maar uiteindelijk werd het mooier, mooier en mooier!
Op 14 Juli werd de keuken ingewijd! Nog geen glas, maar verder af. Het begon er aan het begin van de bouwvak dus al aardig compleet uit te zien.
18 Juli: het trekken van kabels heeft twee dagen gekost... en het installeren en perfectioneren van de A/V setup zal nog wel een paar maandjes vergen... Niet erg, we hebben toch nog geen scherm ;-)
Op 30 Juli kwam er voor ons met het plaatsen van de houtkachel een officieel einde aan de eerste fase van de verbouwing.
Natuurlijk waren we op dat moment nog niet klaar: alle glaswerk moest nog geplaatst worden en ook aan de keuken moest nog wel het één en ander gebeuren. De grote klussen waren echter klaar. Inmiddels hebben we ook de volgende stappen al weer gezet: de garage is aan kant, de verhuisdozen zijn weg, we hebben een werkbank gemaakt, de racefietsen opgehangen, gordijnen in de slaapkamer geplaatst, er is een mal voor een werktafel gemaakt, we hebben lampen uitgezocht, er is een begin gemaakt met de plintjes (altijd zéér belangrijk) en vandaag zijn beneden de gordijnen geplaatst. De galm is er uit en het oogt nu als een echt huis. We kunnen nu in alle rust verder werken aan de werktafel voor de studeerhoek, een sideboard - met ingebouwd filmscherm, een boekenkast, een eettafel, de verdere verlichting, de surroundspeakers, verlichting in de studeerhoek, de 5.1 speakers voor de slaapkamer, een fietsenschuur, een houthok, een kleine fietsenberging voor de gewone fietsen, de buitenverlichting.... en nog een hele, hele grote berg kleine klusjes...! Maar daarover later (tot 2016, schat ik...) meer! Nu zit ik even lekker achterover te typen. Het houtkacheltje brandt met de laatste restjes bouwhout en er staat een lekker CD'tje op. Wat wil een mens nog meer?
Gerelateerde berichten