Lanzarote. Da's eigenlijk Spanje. En Spanje is voor ons een uitermate riskante onderneming, wat het weer betreft. Hoe dan ook: we wilden graag even uit de winterkou en sneeuwprut. We wilden een lekker zonnetje en niet te ver vliegen. Bovendien wilde ik het jaar weer eens sportief beginnen. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, kom je bijna automatisch op Lanzarote uit. Geliefd doel voor wielrenners en triathleten. Maar ook voor zonzoekers natuurlijk. Ook wanneer dat mensen zijn die in Spanje altijd regen (of sneeuw...) hebben.
Siem boekte met Noor en moeder Corrie 10 dagen in een resort in Costa Teguise. Voor mij bleef er niet meer dan een weekje over. Om wel goed gebruik van dat weekje te maken, huurde ik een racefiets bij Bike Station. Een Trek 1200 van modeljaar 2006, met een paar kleine upgrades, zoals shimano 105 achter en een carbon voorvork, wat me erg goed beviel op het soms iets (ahum) minder goede asfalt van de B-weggetjes. Overigens zijn de meeste wegen op Lanzarote, net als in de rest van Spanje, dank zij bergen EU geld prachtig en goed aangelegd.
Omdat de conditie niet optimaal was, heb ik tijdens de week een paar keer een dag overgeslagen en heb ik uiteindelijk vier ritjes gemaakt. Varierend van 55 tot een kleine 70 kilometer. Lijkt niet veel, maar als je er fijne klimmetjes in stopt, dan kun je er best lekker op afzien. Of heel erg zelfs ;-) Zonder twijfel het mooiste stuk weg start bij de afslag van de LZ1 (een doorgaande weg dwars over het eiland) ter hoogte van Tabayesco en loopt tot aan het Mirador de Haria. Hieronder een panorama vanaf het terras van het restaurant.
Voor het gemak: je komt van rechts, gaat even buiten beeld (onder) en komt dan op 2/3 van het plaatje omhoog zetten. Daarna wip je over de rug die dwars over het plaatje loopt, gaat linksaf en komt aan de andere kant naar boven. Je eindigt helemaal links. Gemakkelijker te zien op onderstaand kaartje.
In totaal klim je bijna 600 meter, over bijna 10 kilometer. Niet heel pittig, maar voor een ongetrainde knakker op een ouwe Trek met een verzet van 39x26 toch best een uitdaging. Op de laatste dag deed ik deze klim in drie kwartier. Kan slechter, maar ik merkte dat het ook veel beter kan ;-) Onderweg ben ik een paar keer voorbij gereden door gastjes van 25 met van die geschoren beentjes. Bovendien wogen ze hooguit 40 kilo, ofzo... Never mind, je vecht vooral tegen jezelf als je een berg op gaat.
Overigens kun je over de rug ook rechts. Ook gedaan. Daarna rijd je naar Haria en zie je het klimmetje naar Monte Corona al voor je liggen. Niet heel lang, ook niet heel steil. Maar als je de harde wind tegen hebt, word je bijna van je fiets af geblazen. Langs Monte Corona zie je de volgende klim al weer komen naar Mirador del Rio. Een prachtige route en volgens mij een perfecte voorbereiding op de Ventoux: kale landschappen en veel wind.
Natuurlijk waren we samen op vakantie. Op ritjes naar Costa de Famara en Mirador del Rio spraken we dus onderweg af en werd ik door Noor en Siem opgewacht. (Helaas geen teksten op de weg. Dat zou pas echt motiverend zijn geweest...) Verder heeft Siem voor mijn komst nog een tripje naar Arrecife gemaakt en hebben we vooral ook heel veel geluierd, stiekem nog een beetje gewerkt, gelezen en heel wat vis en nog meer knoflook verorberd. We stinken nu nog!
Gerelateerde berichten