Sinds ik in 2002 met deze site begon, is me maar al te vaak gevraagd voor wie ik mijn stukjes nu eigenlijk schrijf. Mijn antwoord was altijd even simpel: "Voor mijn opa!". Hij was mijn belangrijkste publiek en als ik een stukje zat te typen, probeerde ik het altijd zo te doen dat hij het leuk zou vinden en bij voorkeur nog begrijpen ook.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik nu net zo goed met deze site kan ophouden. Opa is er niet meer. Publiek weg dus de acteur kan ook naar huis.
Ehhh... nee dus. Ik heb best een idee waar jullie allemaal vandaan komen, maar geen idee wie jullie zijn. Zó groot is mijn familie nou ook weer niet. Als ik de gegevens van Google Analytics bekijk, zie ik dat jaar na jaar het bezoek aan deze site toegenomen is. Nog mooier: sinds ik Analytics gebruik (2006) zie ik dat het bezoek elk jaar met 50% toeneemt. In 2006 kreeg deze site een kleine 700 bezoekjes. Vond ik al best respectabel voor een privé blogje. In 2011 waren dit er al 5200, van bijna 2000 unieke bezoekers! En deze 2000 bezoekers bekeken samen meer dan 8000 pagina's. Gegeven de gemiddelde bezoektijd aan een pagina (1 minuut 32) lijkt het er ook nog eens op dat mijn blogjes echt gelezen worden.
Kortom: dank jullie wel! Allemaal gelukkig 2012. Dit blog gaat niet verdwijnen (alsof ik dat van plan was ;-) en net als vorig jaar heb ik het goede voornemen om dit jaar iets vaker iets te posten. Het moet immers ook wel een beetje leuk blijven voor jullie.
Inmiddels staat de fotocollectie van opa bij mij in huis. Ik heb de familie beloofd om de dia's, foto's en een paar negatieven zo goed mogelijk te bewaren en ontsluiten voor het nageslacht. Tijdens deze heidense klus ga ik vast regelmatig op verloren gegane juweeltjes stuiten. Daarom vanaf vandaag een nieuwe categorie op wittebol.net: Den Ouden Doosch.
Opa had mijn diascanner ooit al eens anderhalf jaar in huis. Bij nader inzien is hij toen, als een plaat die bleef hangen, alleen maar bezig geweest om één en dezelfde foto keer op keer opnieuw te scannen en te proberen er nog iets van te maken. Jammer dat 'hulp vragen' bij opa iets was wat je pas bij de allerhoogste nood doet. Dan had ik hem kunnen helpen om onderstaande plaat iets beter dan hij deed aan de vergetelheid te ontrukken:
Klik hier en lees meer...
Beste Sjaak,
De eerste maanden van je leven heette je Pilsje. Niet de meeste gelukkige keuze. Te studentikoos. Toen we samen aan de Westinghousestraat kwamen wonen, ontwikkelde je als snel een prachtige haat-liefde verhouding met huisvriend Jacques. Tijdens een van de vele gezellige avonden die we in dat huis meemaakten, werd je officieel omgedoopt. Een naam die bij je paste. Een beetje volks, een lekkere bastaard. Maar wel strak in het pak natuurlijk. Jees, wat was je een mooi mannetje.
Vanmiddag tijdens de lunch viel je ineens om en kwam moeizaam weer overeind. Dit hadden we de afgelopen tijd al een paar keer meer gezien. God, wat begon je oud te worden. Doof, stijf, maar zeker niet ongelukkig. Als je op schoot kwam zitten, zat je altijd ouderwets te knorren. Als ik je onder je kin kriebelde, gingen zelfs vanmiddag nog je snorharen naar voren en kneep je je ogen gelukzalig dicht.
Ik was met de buurman aan het werk in de tuin. De bomen, waar jij toch al lang niet meer in klom, moesten hoognodig gesnoeid worden. We dronken koffie en Siem kwam aanlopen: "Sjaak is omgevallen en Noor heeft hem in zijn stoel gelegd. Maar ik denk dat-ie dood is...". Inderdaad. Je lag heerlijk ontspannen in je stoel, maar dit was geen slapen. Ik heb je oogjes dicht gedaan en ben een kistje gaan timmeren. Je ligt nu op een lekker plekje achter in onze tuin. Zoals het hoort.
Vanaf dat moment denk ik terug aan de 20 jaar die we samen hebben gehad. Nu je er niet meer bent, ben ik mijn dagelijkse associatie met Groningen kwijt. Eigenlijk is mijn studententijd nu pas echt over. Als ik in jouw oogjes keek, of als je bij me op schoot zat, kwamen automatisch de prettige herinneringen terug. Geen oeverloos diepe discussie of jij had er een mening over. Geen feest ging er voorbij, of jij liep aan het eind rond om te kijken of er nog wat te snaaien was. Geen boodschappentas kon op tafel staan, of jij stal er wel worst uit. Als ik weer eens diep in de nacht in bed belandde, was jij zo goed om toch echt tot een uur of negen te wachten om me te wekken voor brokjes. Altijd op dezelfde manier, door steeds harder aan een grote ficus te rammelen.
Hoe vaak we ook verhuisden, jij vond het allemaal wel best. Als je 's avonds maar naast me op bed kon liggen, dan was het goed. Jij was niet gehecht aan je huis, zoals zo veel katten, maar aan mij. Ook toen we in grotere huizen gingen wonen, was het simpel: waar ik was, was jij. Pas de laatste jaren liep je me niet meer de hele dag achterna: je lag 23 uur per etmaal te soezen in je blauwe stoel.
Je hebt uiteindelijk een fijne oude dag gehad. Wat we je in Groningen en de eerste 10 jaar in Amersfoort niet konden bieden, had je de laatste jaren weer terug: je kon lekker naar buiten. Soezen in de zon, of ergens op een stoffig plekje in de schaduw. Natuurlijk hoopte ik dat dit nog járen zou voortduren. Maar laat ik mezelf niet voor de gek houden: ik heb 20 jaar van je kunnen genieten. Ik ben een rijk man.
Maar ik zal je ongelofelijk missen.
Keihard gejat van het Lotus forum, maar ik moest er zo vreselijk om lachen dat verspreiden onder een breder publiek me uitermate wenselijk leek.
HAYNES GUIDE TO TOOLS OF THE TRADEHAMMER: Originally employed as a weapon of war, the hammer is nowadays used as a kind of divining rod to locate expensive parts not far from the object we are trying to hit. ELECTRIC HAND DRILL: Normally used for spinning steel Pop rivets in their holes until you die of old age, but it also works great for drilling mounting holes just above the brake line that goes to the rear wheel. PLIERS: Used to round off bolt heads. HACKSAW: One of a family of cutting tools built on the Ouija board principle. It transforms human energy into a crooked, unpredictable motion, and the more you attempt to influence its course, the more dismal your future becomes. MOLE-GRIPS/ADJUSTABLE spanner: Used to round off bolt heads. If nothing else is available, they can also be used to transfer intense welding heat to the palm of your hand.
Garages zijn van die fijne instanties waarvan je eigenlijk nooit in de gaten hebt of je belazerd wordt of niet. In elk geval doen ze altijd hun uiterste best om je te overtuigen van het feit dat zelf klussen aan je auto levensgevaarlijk, niet toegestaan of eigenlijk niet te doen is. De meeste mensen, en ik hoor daar eigenlijk ook bij, brengen hun auto naar de garage en geven de monteurs de vrije hand. Ik begin er achter te komen dat dit een dure hobby kan zijn.
Omdat ik het nu eenmaal leuk vind om mijn handen uit de mouwen te steken en met gereedschap te goochelen, ben ik eens aan de slag gegaan met zo'n typische klus waarvan de garage zegt dat je het nóóit zelf moet doen: het vervangen van remschijven en blokken op de achterwielen van mijn Seat Leon I.
We werden er op een gegeven moment een beetje flauw van. Op campings waar we tijdens ons laatste fietstripje aanlegden, werden we steevast met een mengeling van verbazing en meewarigheid (mbt de kleine kindjes, die wij toch echt vreselijk zouden laten lijden) bekeken. Waarna er vaak pas de volgende ochtend iemand naar ons toe durfde komen om te vragen of we "echt helemaal uit Nederland zijn komen fietsen?". Nee, wat denk je zelf?! Enig zinnig verstand neemt de gemiddelde Nederlander helaas niet meer mee op vakantie. Met een kind van 5 dat hele stukken zelf mag fietsen, mag je blij zijn met dik 30 kilometer op een dag. In ons geval met een uitschieter naar 50, maar dan is de lol er wel af. Als je met dergelijke dagafstanden vanuit Nederland naar de Bourgogne wilt fietsen, heb je minstens 25 dagen nodig. Hoe lang is jouw vakantie?
Maar goed. We zijn het inmiddels al gewend dat de meeste toeristen een vakantiefietser maar een vreemde eend in de bijt vinden. Als die vakantiefietser dan ook nog kleine kindjes mee sleept, dan is het niet alleen een gekke masochist, maar ook een kindermishandelaar. So be it. Wij fietsten twee weken door de Bourgogne en óók de kinderen hebben genoten!
Het heeft een paar weken geduurd voor ik het perfect had, maar nu ben ik echt helemaal tevreden. Omdat de standaard uitlaat van de 111S maar een heel klein tikkie blijer is dan een gewone standaard uitlaat (door een slimme klep in de rechterpijp, die opengaat bij 4000 toeren) kwam langzaam maar zeker het plan op om er iets onder te schroeven dat niet alleen veel blijer, maar vooral ook lichter zou zijn én natuurlijk het vermogen van de auto een klein beetje de goede kant op zou kunnen helpen.
Na het beluisteren van een aantal opties (van luid tot heel luid) kwam ik met stom toeval (ach, je moet geluk altijd een handje helpen...) bij Van der Kooi in Lochem op het spoor van een tweedehands CLF/Magnex Lotus Supersport uitlaat. Kijk, now we're talkin'... Voor een vriendelijk bedrag wisselde dit stuk rvs pijpwerk van eigenaar. Ik heb het eerst voorzien van een paar ronde eindstukken omdat ik nu eenmaal een 111S heb en vervolgens kon het kluswerk beginnen. Elke Lotus eigenaar zal je waarschuwen voor vastgerotte bouten en moeren, voor het niet passen van onderdelen, voor het feit dat je gerammel en geratel na je kluswerk nooit meer weg krijgt, dus ik had er zin in!
Noor kon vanochtend haar bed niet uitkomen. Niet zo vreemd natuurlijk: twee weken verjaardagvieren is nu ten einde. Eerst een week vakantie waarin ze elke dag wel iets uit te pakken had, afgelopen week haar eigen partijtje met vriendjes en vriendinnetjes van school en afgelopen zaterdag een groot feest voor Bram en haarzelf. Voor Bram begint het nu pas. Over twee weken wordt de kleine man al weer één hele jaren oud!
Het voelde in de voorbereidingen al een klein beetje als het beroemde 'kinderpartijtje' van Koot & Bie... Maar het is simpel natuurlijk. Op een gewoon feestje moet je er voor zorgen dat je voor de kindjes iets te doen hebt, zodat ouders lekker feest kunnen vieren. Op een kinderpartijtje moet het natuurlijk andersom!
En één ding staat vast. Als wij iets organiseren, doen we dat meestal tamelijk serieus. De ochtend begon met donkere wolken, dus werd de partytent maar van stal gehaald. Het maakt de tuin bovendien een stuk feestelijker!
Vanaf half drie ging alles los met de aankomst van Oma Ans. Vanaf dat moment liep het storm en het moet gezegd: Noor en Bram zijn letterlijk bedolven onder de cadeautjes. Daarna konden de kleine en grote kinderen los met het spijkerpoepen, blikken gooien, zaklopen, koekhappen, jenga en natuurlijk de schommels, de glijbaan en het speelhuis. Vanaf vijf uur serveerden Oom Jelmer en ondergetekende vanuit het tot frietkot omgedoopte schuurtje schalen met frietjes, frikandellen en bitterballen. Kortom: een kinderpartijtje zoals een kinderpartijtje hoort te zijn.
Hieronder een kleine impressie. Heb jij nog foto's? Dan voeg ik ze graag toe!
Vandaag vierde Noor haar verjaardag met vriendjes en vriendinnetjes van school. Natuurlijk hadden we bereveel geluk met het mooie weer, maar ook zonder het mooie weer zou het vast een groot succes zijn geworden, met zelf croissantjes en broodjes bakken, bakkersmutsen versieren en lekker spelen. Als klap op de vuurpijl had de cadeautjesheks de grote tas met alle cadeautjes weggetoverd!