We werden er op een gegeven moment een beetje flauw van. Op campings waar we tijdens ons laatste fietstripje aanlegden, werden we steevast met een mengeling van verbazing en meewarigheid (mbt de kleine kindjes, die wij toch echt vreselijk zouden laten lijden) bekeken. Waarna er vaak pas de volgende ochtend iemand naar ons toe durfde komen om te vragen of we "echt helemaal uit Nederland zijn komen fietsen?". Nee, wat denk je zelf?! Enig zinnig verstand neemt de gemiddelde Nederlander helaas niet meer mee op vakantie. Met een kind van 5 dat hele stukken zelf mag fietsen, mag je blij zijn met dik 30 kilometer op een dag. In ons geval met een uitschieter naar 50, maar dan is de lol er wel af. Als je met dergelijke dagafstanden vanuit Nederland naar de Bourgogne wilt fietsen, heb je minstens 25 dagen nodig. Hoe lang is jouw vakantie?
Maar goed. We zijn het inmiddels al gewend dat de meeste toeristen een vakantiefietser maar een vreemde eend in de bijt vinden. Als die vakantiefietser dan ook nog kleine kindjes mee sleept, dan is het niet alleen een gekke masochist, maar ook een kindermishandelaar. So be it. Wij fietsten twee weken door de Bourgogne en óók de kinderen hebben genoten!
Klik hier en lees meer...
Ja, ik ken mensen die het in één dag kunnen, maar voor een kleine meid van nèt 5 is het toch een hele prestatie.
(klikkerdieklik voor een grote kaart)
In de meivakantie fietsten we zo'n 270 kilometer over de Veluwe, over de Sallandse Heuvelrug en door Twente. Noor heeft hiervan toch zeker 200 kilometer zelf op de fiets gezeten. Grotendeels natuurlijk op de Follow-Me, maar ook een flink aantal kilometers helemaal zelfstandig. Op de laatste dag fietste ze ruim 15 kilometer over schelpenpaadjes, zonder duwen of andere hulp. Ik ben een trotse vader!
Mijn vorige post ging over de beklimming van de Pantokrator. Mooi gevolgd met GPS en inspirerend genoeg om een heel verhaal bij te schrijven. Voor de afdaling leek het me slimmer om de GPS maar uit te zetten. Ik zou eens de neiging kunnen krijgen om zo hard mogelijk naar beneden te gaan... Maar nerd zou nerd niet zijn: ik had nog altijd mijn Archos helmcamera liggen en wilde daar toch iets meer mee experimenteren.
"Road no good", zegt de jonge Korfioot. Als ik zijn auto eens bekijk, is zijn beoordelingsvermogen op de kwaliteit van wegen heel relatief. In negatieve zin dan. De gedeukte oude Mazda krijgt ongetwijfeld heel wat onverharde kilometers voor de kiezen. Toch heeft hij net in houtje-touwtje-engels bevestigd dat dit de onverharde doorsteek is naar Strinylas, de weg waar ik naar op zoek ben. Nog één grijns en een zwaai en weg is hij weer.
Afgelopen weekend zaten we weer eens in een huisje op Texel. Natuurlijk waren de weersvooruitzichten beroerd, maar de traditie wil dat het dan altijd meevalt en dat bleek nu ook weer. (Onthouden: Spanje altijd minder, Wadden altijd beter...!) Kortom: het was weer leuk, ontspannen en gezellig.
Naast de gebruikelijke pret (veel fietsen, rondklooien op het strand, kaasfondue, vrouwen die om 10 uur omvallen en mannen die tot diep in de nacht doorbomen) konden we dit keer gebruik maken van de rivaliteit tussen 4- en 3-jarigen. Kortom: Niels en Noor leerden dit weekend allebei fietsen zonder zijwieltjes. Hier het bewijs!
Op youtube heb ik nog meer brakke, maar wel vermakelijke, filmpjes gezet.
Lanzarote. Da's eigenlijk Spanje. En Spanje is voor ons een uitermate riskante onderneming, wat het weer betreft. Hoe dan ook: we wilden graag even uit de winterkou en sneeuwprut. We wilden een lekker zonnetje en niet te ver vliegen. Bovendien wilde ik het jaar weer eens sportief beginnen. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, kom je bijna automatisch op Lanzarote uit. Geliefd doel voor wielrenners en triathleten. Maar ook voor zonzoekers natuurlijk. Ook wanneer dat mensen zijn die in Spanje altijd regen (of sneeuw...) hebben. Klik hier en lees meer...
Olé! Eindelijk hebben we in Spanje een keertje lekker weer. Nog steeds is het koud, maar in het zonnetje ziet het leven er toch lekker uit. En eindelijk komen we eens toe aan de heerlijke clichés van het Spaanse binnenland. Wijn, tapas en stoere koebeesten natuurlijk. Eigenlijk geloofde ik er niet meer in. We waren inmiddels drie keer samen in Spanje geweest en het werd van kwaad tot erger.
In een grijs verleden waren we al eens in Andalusië, een vakantie die begon met een gezagvoerder die omriep dat het "in Malaga 6 graden" was, waarna het halve vliegtuig zich afvroeg of hij wellicht 16 graden bedoelde... maar helaas. Een week van kou, sneeuw, wind, ziekte en narigheid was ons deel. Al stapten we toen snel van ons idee om veel te fietsen af en gingen we op stedentrip naar oa Granada. Hartstikke mooi hoor, daar niet van. Maar niet de manier waarop we het land wilden zien. Vervolgens waren we natuurlijk in 2004 bij Rob & Annie, wat achteraf bezien een prachtig zonnige vakantie was ;-) en in 2006 half bij Rob en Annie en half in een ander huisje met de schoonfamily. Volledig verregend en versneeuwd kwamen we weer thuis. Hoe dan ook: Siem drukte nog één keer deze volstrekt zonzekere bestemming door. Met de afspraak dat als het nu weer bar weer zou zijn, we nooit meer een voet op Spaanse bodem zouden zetten...
En hoera! Het onmogelijke wordt mogelijk. Een prachtige week was ons deel. We (ere wie ere toekomt: Siep) hadden een trip gepland die in drie blokken uiteen viel. Alles rondom het Andalusische bergstadje Ronda. Eerst een paar dagen in een appartementje in een finca buiten het stadje, daarna een paar dagen in een hotel in de stad en daarna weer terug naar de finca.
Om diverse redenen besloten we dat de laatste rustpauze voor onze verhuizing maar moest samenvallen met Siem's verjaardag. Omdat we Limburg al wel zo'n beetje kennen, besloten we het net iets verder, hoger en blubberiger te zoeken. De Eifel dus. Om precies te zijn: Hollerath. Vlak tegen de Belgische grens en op een dik uur rijden van Maastricht. Wij gingen overigens bij Venlo de grens over en reden er in een kleine drie uur naar toe. Prima te doen dus!
Half februari naar Texel... Wat verwacht je dan? We baseerden ons op eerdere bezoekjes aan de wadden en gingen uit van een snijdende wind, striemende regen en dus van afzien, hard afzien. Want de fietsen gingen mee natuurlijk. En een nieuwe gadget: een 2.0 converter voor mijn Bigma. Werken met alleen de Sigma 50-500 had ik al best redelijk onder de knie. De 2.0 converter maakt de hele set niet alleen 400 gram zwaarder (dus ruim 4 kilo nu) maar is vooral lastig doordat de autofocus niet meer werkt. Een foto van iets wat heel ver weg stil staat gaat nog wel. Maar iets wat heel klein is en beweegt, is een stúk lastiger! Dat wordt nog oefenen, veel oefenen... En spierballen kweken trouwens.
Hoe dan ook: we hadden geen wind, geen regen, geen wolken. Een stralende zon! Niet dat het warm was natuurlijk, maar uit de wind en in het zonnetje was het lekker. Erg lekker! De voornaamste reden om dit keer naar Texel te gaan is omdat oud-huisgenoot en vooral goede vriend Gert naar dit eiland verkast is. Met vrouw, dochters en beestenspul is hij vanuit het drukke IJsselstein verkast naar De Koog. Rust & Ruimte dus! We gingen zondagmiddag naar hem toe, vermaakten ons op het strand en hebben daarna lekker samen gegeten. Het was 's avonds nog niet eens zo heel laat toen we weer terugfietsten naar De Cocksdorp. We kwamen echter wel snel tot de conclusie dat donker hier nog echt donker is ;-) We hebben dus maar niet het pad via de duinen genomen en zijn langs het gewone fietspad naar ons huisje terug gepeddeld. Die witte streepjes op zo'n fietspad maken ineens een wereld van verschil.
De Slufter is een schitterend natuurgebied, dat in verbinding staat met de zee. Helaas blijkt hier wel een nadeel van Texel. Zoals je bijvoorbeeld op Vlieland ook op je fietsje flink door de duinen kan dwalen, gaat het op Texel niet. Je kunt in de duingebieden prachtig wandelen, maar fietsers komen er niet in. Aangezien Noor nog niet zo heel snel wandelt (of vooral het concentratievermogen van een garnaal heeft, dus steeds afgeleid is) schiet dit dus niet zo heel erg op. Maar goed: over een paar jaar kan alles al weer helemaal anders zijn! Noor vind het strand trouwens een prima zandbak. Dat er ook allemaal leuke dingetjes zoals schelpen te vinden zijn, is helemaal te gek. Maar dat er ook zo'n ontzettende berg water tegenaan moet lopen vindt ze maar vreemd. Net als op Rhodos moet ze van de zee echt helemaal niets hebben. Het is al net haar vader.
Op maandag zijn we verder nog even naar Ecomare geweest. Net als in Pieterburen worden hier zeehonden opgevangen. Het is daarnaast een soort informatiecentrum voor de waddenzee. Hartstikke interessant allemaal, maar Noor kwam natuurlijk vooral voor het voeren van de zeehondjes! Zeehonden zijn slimme beesten. Om meer vis te scoren leren ze zichzelf allerlei trucs aan. Zwaaien, lawaai maken, met water spetteren... enzovoort. Noor vindt het in elk geval allemaal even geweldig. Een volgende keer komen we hier zeker weer.
Het échte hooggebergte durven we nog niet op te zoeken met bepakking & kar. Daarom reisden we dit jaar af naar Zuid-Duitsland, alwaar zich in het Zwarte Woud en vooral de Schwäbische Alb hellinkjes bleken te bevinden die ons noopten tot terugschakelen, vèr terugschakelen...
Gelukkig kregen we er veel voor terug: vakwerkhuisjes, burchten, roofvogels, hertjes, hermelijntjes en ander wild, bratwurst mit pommes en natuurlijk heel wat Kuchen en Torten.
We begonnen de vakantie overigens kalmpjes, door eerst vanuit Tübingen (prachtig oud studentenstadje) een bezoek te brengen aan Joris en Vanessa, die net een kleine gekregen hebben: Julian. Met hen bezochten we onder andere eerst de burcht van Schloss Lichtenstein. Pas daarna gingen we op pad.