Inmiddels staat de fotocollectie van opa bij mij in huis. Ik heb de familie beloofd om de dia's, foto's en een paar negatieven zo goed mogelijk te bewaren en ontsluiten voor het nageslacht. Tijdens deze heidense klus ga ik vast regelmatig op verloren gegane juweeltjes stuiten. Daarom vanaf vandaag een nieuwe categorie op wittebol.net: Den Ouden Doosch.
Opa had mijn diascanner ooit al eens anderhalf jaar in huis. Bij nader inzien is hij toen, als een plaat die bleef hangen, alleen maar bezig geweest om één en dezelfde foto keer op keer opnieuw te scannen en te proberen er nog iets van te maken. Jammer dat 'hulp vragen' bij opa iets was wat je pas bij de allerhoogste nood doet. Dan had ik hem kunnen helpen om onderstaande plaat iets beter dan hij deed aan de vergetelheid te ontrukken:
Klik hier en lees meer...
Beste Sjaak,
De eerste maanden van je leven heette je Pilsje. Niet de meeste gelukkige keuze. Te studentikoos. Toen we samen aan de Westinghousestraat kwamen wonen, ontwikkelde je als snel een prachtige haat-liefde verhouding met huisvriend Jacques. Tijdens een van de vele gezellige avonden die we in dat huis meemaakten, werd je officieel omgedoopt. Een naam die bij je paste. Een beetje volks, een lekkere bastaard. Maar wel strak in het pak natuurlijk. Jees, wat was je een mooi mannetje.
Vanmiddag tijdens de lunch viel je ineens om en kwam moeizaam weer overeind. Dit hadden we de afgelopen tijd al een paar keer meer gezien. God, wat begon je oud te worden. Doof, stijf, maar zeker niet ongelukkig. Als je op schoot kwam zitten, zat je altijd ouderwets te knorren. Als ik je onder je kin kriebelde, gingen zelfs vanmiddag nog je snorharen naar voren en kneep je je ogen gelukzalig dicht.
Ik was met de buurman aan het werk in de tuin. De bomen, waar jij toch al lang niet meer in klom, moesten hoognodig gesnoeid worden. We dronken koffie en Siem kwam aanlopen: "Sjaak is omgevallen en Noor heeft hem in zijn stoel gelegd. Maar ik denk dat-ie dood is...". Inderdaad. Je lag heerlijk ontspannen in je stoel, maar dit was geen slapen. Ik heb je oogjes dicht gedaan en ben een kistje gaan timmeren. Je ligt nu op een lekker plekje achter in onze tuin. Zoals het hoort.
Vanaf dat moment denk ik terug aan de 20 jaar die we samen hebben gehad. Nu je er niet meer bent, ben ik mijn dagelijkse associatie met Groningen kwijt. Eigenlijk is mijn studententijd nu pas echt over. Als ik in jouw oogjes keek, of als je bij me op schoot zat, kwamen automatisch de prettige herinneringen terug. Geen oeverloos diepe discussie of jij had er een mening over. Geen feest ging er voorbij, of jij liep aan het eind rond om te kijken of er nog wat te snaaien was. Geen boodschappentas kon op tafel staan, of jij stal er wel worst uit. Als ik weer eens diep in de nacht in bed belandde, was jij zo goed om toch echt tot een uur of negen te wachten om me te wekken voor brokjes. Altijd op dezelfde manier, door steeds harder aan een grote ficus te rammelen.
Hoe vaak we ook verhuisden, jij vond het allemaal wel best. Als je 's avonds maar naast me op bed kon liggen, dan was het goed. Jij was niet gehecht aan je huis, zoals zo veel katten, maar aan mij. Ook toen we in grotere huizen gingen wonen, was het simpel: waar ik was, was jij. Pas de laatste jaren liep je me niet meer de hele dag achterna: je lag 23 uur per etmaal te soezen in je blauwe stoel.
Je hebt uiteindelijk een fijne oude dag gehad. Wat we je in Groningen en de eerste 10 jaar in Amersfoort niet konden bieden, had je de laatste jaren weer terug: je kon lekker naar buiten. Soezen in de zon, of ergens op een stoffig plekje in de schaduw. Natuurlijk hoopte ik dat dit nog járen zou voortduren. Maar laat ik mezelf niet voor de gek houden: ik heb 20 jaar van je kunnen genieten. Ik ben een rijk man.
Maar ik zal je ongelofelijk missen.
Noor kon vanochtend haar bed niet uitkomen. Niet zo vreemd natuurlijk: twee weken verjaardagvieren is nu ten einde. Eerst een week vakantie waarin ze elke dag wel iets uit te pakken had, afgelopen week haar eigen partijtje met vriendjes en vriendinnetjes van school en afgelopen zaterdag een groot feest voor Bram en haarzelf. Voor Bram begint het nu pas. Over twee weken wordt de kleine man al weer één hele jaren oud!
Het voelde in de voorbereidingen al een klein beetje als het beroemde 'kinderpartijtje' van Koot & Bie... Maar het is simpel natuurlijk. Op een gewoon feestje moet je er voor zorgen dat je voor de kindjes iets te doen hebt, zodat ouders lekker feest kunnen vieren. Op een kinderpartijtje moet het natuurlijk andersom!
En één ding staat vast. Als wij iets organiseren, doen we dat meestal tamelijk serieus. De ochtend begon met donkere wolken, dus werd de partytent maar van stal gehaald. Het maakt de tuin bovendien een stuk feestelijker!
Vanaf half drie ging alles los met de aankomst van Oma Ans. Vanaf dat moment liep het storm en het moet gezegd: Noor en Bram zijn letterlijk bedolven onder de cadeautjes. Daarna konden de kleine en grote kinderen los met het spijkerpoepen, blikken gooien, zaklopen, koekhappen, jenga en natuurlijk de schommels, de glijbaan en het speelhuis. Vanaf vijf uur serveerden Oom Jelmer en ondergetekende vanuit het tot frietkot omgedoopte schuurtje schalen met frietjes, frikandellen en bitterballen. Kortom: een kinderpartijtje zoals een kinderpartijtje hoort te zijn.
Hieronder een kleine impressie. Heb jij nog foto's? Dan voeg ik ze graag toe!
Vandaag vierde Noor haar verjaardag met vriendjes en vriendinnetjes van school. Natuurlijk hadden we bereveel geluk met het mooie weer, maar ook zonder het mooie weer zou het vast een groot succes zijn geworden, met zelf croissantjes en broodjes bakken, bakkersmutsen versieren en lekker spelen. Als klap op de vuurpijl had de cadeautjesheks de grote tas met alle cadeautjes weggetoverd!
Noor is als elk kind dol op TV kijken. Eigenlijk alles wat beweegt wordt wel verslonden, behalve het journaal. Daar heeft ze een grondige hekel aan.
Maar de grootste hit is toch wel Buurman&Buurman. Deze VPRO serie is al eeuwen niet meer op TV, maar gelukkig is er een levendige handel in DVD's. De ene B&B DVD die Noor bezit, is al ongeveer versleten, dus kwam het wel heel fijn uit dat ze van Opa Jan de complete serie cadeau kreeg, inclusief een paar prachtige Buurman&Buurman poppen!
Ja, ik ken mensen die het in één dag kunnen, maar voor een kleine meid van nèt 5 is het toch een hele prestatie.
(klikkerdieklik voor een grote kaart)
In de meivakantie fietsten we zo'n 270 kilometer over de Veluwe, over de Sallandse Heuvelrug en door Twente. Noor heeft hiervan toch zeker 200 kilometer zelf op de fiets gezeten. Grotendeels natuurlijk op de Follow-Me, maar ook een flink aantal kilometers helemaal zelfstandig. Op de laatste dag fietste ze ruim 15 kilometer over schelpenpaadjes, zonder duwen of andere hulp. Ik ben een trotse vader!
Ach, waar zo'n website toch al niet goed voor is.... Vanavond kreeg ik een reactie op wittebol.net in mijn mailbox. Verre (?) familie op zoek naar genealogische gegevens. Maar het mooiste is de bijlage die ik toegestuurd kreeg:
(Klik op het plaatje om het hele artikel uit het Nieuwsblad van Heusden en Altena d.d. 12 september 1930 te lezen!)
Natuurlijk wist ik dat mijn grootvader een atleet was. Hij is tenslotte nog altijd een jonge god, met zijn 92 jaar. Hij heeft het altijd willen verbergen ("sporten is voor de dommen jongen") maar hier blijkt toch maar mooi uit dat hij in elk geval de beste hindernisloper van Wijk & Aalburg was. Ben nu zeer benieuwd naar zíjn reactie... Kan niet lang duren. Of wel, opa?
Het is natuurlijke een enorme schande. Ik kan toch niet echt beweren dat ik het de afgelopen drie maanden hemeltergend druk gehad heb. Maar een kleine update van onze Bram plaatsen? Van de stamhouder, de nakomer, de oogappel van oma's, tantes nichtjes en natuurlijk ook van Oom Jelmer? Ho maar. Wittebol had het veel te druk met klussen en prutsen.
Nu moet in alle eerlijkheid ook gezegd worden dat zo'n tweede er inderdaad een beetje bij hangt. Hadden we van Noor na een half jaar misschien wel 1000 foto's, Bram zal het met hooguit 10% van dat aantal moeten stellen. Maar niet getreurd: er zitten best een paar leuke bij, en die heb ik in een slideshow geplempt!
De kans dat 5 Wittebollen van 4 generaties op één en hetzelfde moment normaal doen, is te verwaarlozen. Hoe dan ook: dit is wel een uniek plaatje natuurlijk!